و به سند معتبر ديگر از آن حضرت منقول است : هر مسلمانى كه نزد مسلمانى بيايد در حاجتى ، و او قادر بر قضاى حاجت باشد و نكند ، حق‌تعالى او را در قيامت سرزنش و تعيير شديد بكند ، و به او بگويد كه : برادر مؤمن من آمد به نزد تو در حاجتى كه قضاى آن حاجت را به دست تو گذاشته بودم ، و قادر بر آن بودى و نكردى ، به سبب كمى رغبت و خواهش ثواب آن ، به عزّت خود كه به سوى تو نظر نمىكنم در هيچ حاجتى ، خواه تو را عذاب كنم و خواه بيامرزم « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : حق‌تعالى قسم به ذات مقدّس خود خورده است كه خائنى را در جوار رحمت خود جا ندهد ، سائل پرسيد خائن كيست ؟ فرمود : كسى كه از مؤمنى ذخيره نمايد درهمى را يا منع نمايد از او چيزى از امور دنيا را ، راوى گفت : پناه مىبرم به خدا از غضب او ، حضرت فرمود : خدا قسم خورده است كه سه طايفه را در بهشت ساكن نگرداند ، كسى كه بر خدا رد كند و سخن او را قبول ننمايد ، يا كسى كه سخن امام حقّى را رد نمايد ، يا كسى كه حقّ مؤمنى را حبس نمايد ، راوى گفت كه : زيادتى مال خود را به او بدهد ؟ فرمود كه : از جان خود و روح خود به او بدهد ، و اگر جان خود را بخل كند بر برادر مؤمن خود ، يعنى ملاحظهء عرض و اعتبار خود نمايد و حاجت او را بر نياورد ، شيطان در نطفهء او شريك شده بوده است « 2 » . و در حديث ديگر فرمود : هركه منع نمايد از مؤمنى چيزى را كه به آن محتاج باشد آن مؤمن ، و او قادر باشد كه آن چيز را از جانب خود يا از جانب غير به او برساند ، حق‌تعالى او را در صحراى محشر بدارد با روى سياه و چشمان ازرق و

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 173 ح 1 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 173 - 174 ح 3 .